Het idee voor het beeld Mother Nature [MOOI kut] is ontstaan na het zien van een reportage over schaamlip correcties. Nou vind ik het prima als volwassenen" wat dan ook" met hun lichaam uitvoeren, maar om jonge meiden van amper 16 te frustreren over een lichaamsdeel, waar zelden wat mis mee is, ik vind het grof.
Bij nadere bestudering blijkt, dat ook in de beeldhouwkunst de vagina meest ontbreekt. Waar het "mannelijke" vaak prominent aanwezig is, de meeste vrouwen beelden brengen het niet verder dan een venusheuvel. Een missing link?
Tot slot nog de bizarre "Nederlandse" gewoonte om frustraties middels het woord KUT te uiten?!
Het beeld is mooi geworden, benaderd waarschijnlijk nog het meest de "Hollywood norm" van de plastische industrie. Als protest dus mislukt! Het is een ode geworden.
Tegen de tijd dat het beeld af was, moesten wij na 12 trouwe jaren onze hond, Fanny, laten inslapen. Een beest zo ingespeeld, dat ze samen met de baas op jacht ging naar de muizen die onze poezen in huis lieten ontsnappen. Een blik, en ze wist waar ze moest gaan staan. Ik jaag de muis in haar richting en hap. Vervolgens werd de muis, meestal levend, buiten weer uitgespuugd. Tot het laatste moment vol vertrouwen de bevelen volgend, om klaar te gaan liggen voor de dierenarts.
Ik heb het eerste half jaar geen hond kunnen zien, zonder te sissen: "en waarom ben jij niet dood, kreng?"
Op de vraag van een collega "Hoe gaat ie?" op het EXTO kunst forum, kon ik niet anders reageren dan met een MOOI KUT en na plaatsing van een foto van het beeld volgde een lawine aan reacties.
Het idee voor een expositie was geboren en na het nodige gesteggel kwam de ruimte van Kunstreizigers in Groningen in beeld. Zo'n 30 tot 40 kunstenaars omarmden het idee en ook de regionale en zelfs landelijke pers liet van zich horen. Om 7uur s'ochtends live uit m'n bed gebeld door Giel Beelen, later nog door Edwin Evers radio 538.
Ook de eerste meningsverschillen dienden zich aan. Mensen die zich aansloten bij MOOI[kut] bleken moeite met het woord kut te hebben en de in mijn ogen pseudo-intelectuele titel Mea Vulva moest de scherpe kantjes verhullen. Terwijl juist de motivatie meer richting protest tegen bv besnijdenis ging. Een in mijn ogen te serieus onderwerp om met een kunstuiting te benaderen en bovendien zinloos als je de doelgroep toch nooit bereikt.
Het is een reizende expositie geworden, die met wisselend succes door Nederland en België is getrokken en (voorlopig) is gestopt in Amsterdam. Zelf ben ik na de tweede halte uitgestapt. De "vermutsing" en verscherping kon ik beiden niet meer in mijn werk herkennen. Neemt niet weg, dat ik trots blijf op het initiatief en petje af voor de mensen die door hun inzet deze serie exposities hebben mogelijk gemaakt!
Het beeld is getoond in Groningen, Nieuwegein, Zwolle en Schiedam. Een tripje naar Parijs en mogelijk Italië staat voor deze zomer in de planning.
Het blijkt een aaibaar beeld, zorgt soms voor gefronste wenkbrauwen, na het lezen van de titel vaak voor een brede grijns en als de motivatie duidelijk wordt voor instemming. Het maakt blijkbaar het moeilijk bespreekbare, bespreekbaar. Een beetje!
MOOI[kut] Het beeld
de kutkrant De krant
Mea Vulva Video opening eerste expositie in Groningen
